Klooster Missiezusters Franciscanessen

Aan de Wilhelminastraat (voorheen Torenstraat) staat het voormalige klooster van de Missiezusters, gevestigd in een statige villa uit 1863. In dat jaar laat textielfabrikant Jan Hendrik de Ligt er zijn huis bouwen met aan de zijkant een nieuwe textielververij. Deze vervangt de eerdere fabriek van de familie aan de Lindestraat. In 1865 verkoopt hij de villa met fabriek aan textielfabrikant Antoon Bluijssen, die het in eerste instantie verhuurt. Later, na Bluijssens huwelijk in 1880, woont hij er zelf. Inmiddels heet het huis met omliggende landerijen Semper Virens (“Altijd Groen”).

Na het faillissement van de familie Bluijssen wordt het huis in 1909 verkocht aan een groep Franse zusters die uit hun land waren gevlucht. Architect H. Vorstermans verbouwt de villa tot klooster, inclusief een nieuwe kapel. De zusters richten er een pensionaat op onder de naam Maison de famille de Notre Dame en geven Franse les aan Astense kinderen. In 1921 keren zij terug naar Frankrijk. Dan nemen de Missiezusters Franciscanessen van de Heilige Antonius, ook wel de Boerdonkse Zusters, het klooster over. Deze orde zet zich in voor gezinszorg, ziekenzorg en missiewerk in onder meer Noorwegen, Congo en Borneo. Het beeld van Antonius met kind op de arm aan de voorzijde van het pand is van die periode.

Het klooster staat ook bekend om een bijzonder detail: er staat een zeldzame Delftsblauwe toiletpot in het pand, met opschrift ‘Victoria’. Deze toiletpot is waarschijnlijk door Antoon Bluijssen in het pand geplaatst. Op het opschrift na is deze toiletpot identiek aan het exemplaar uit de koninklijke wachtkamer van Amsterdam Centraal Station en ook eentje in het Spoorwegmuseum. Uit onderzoek blijkt dat deze toiletpotten zijn gemaakt tussen 1890 en 1904.

Tegenwoordig doet het complex dienst als verzorgingshuis en er is ook een dokterspraktijk. Het pand is een rijksmonument.

Het klooster is niet toegankelijk voor publiek.